andvakur.

Ákvað bara að blogga fyrst ég er andvaka á laugardagskvöldi að hlusta á Andreu Jóns og gleðskapinn í miðbænum sem ómar fyrir utan gluggann minn. Við Sigrún barnsmóðir mín erum núna fluttar á Hallveigarstíginn í ótrúlega flotta íbúð sem mun koma sér vel þegar fjölgar í sambúðinni. Ég er búin að hreiðra um mig í stærðarinnar eigin herbergi, sem er algjör nýlunda í sambúð okkar Sigrúnar þar sem við höfum deilt herbergi, skoti og öðru sem varla hefur getað talist herbergi í ósamþykktri okraðri myglusveppaholu á laugarveginum.
Það er samt frekar einmanalegt að vera aleinn í rúmi þegar maður er óvanur því, þar sem ég deili því venjulega með barnsmóður minni, kærastanum mínum eða ketti, þá er nú bót í máli að geta tendrað á rauða draugaljósinu í glugganum og hlustað á rás 2.
Annars er ástæða þess að ég er ekki á galeiðunni í kvöld sú að ég er að vinna í hádeginu á morgun, síðustu vaktina mína á Hljómalind og mæli með að fólk fjölmenni þar í sojalatte mér til heiðurs.
Eg ætla að gera tilraun til að hvílast.

P.S. ég myndi blogga um mótmælin, ríkisstjórnina og magakrabba ef ég nennti því, það virðist vera skylda allra svokallaðra moggabloggara þessa dagana að koma með sína sýn á málunum, oftar en ekki miður málefnalega. Ég kýs að gera það ekki, en tek það fram að þegar Gugga vinkona giskaði sjálf á því að ég hefði verið búin með meira magn af áfengi heldur en þrjá bjórana sem ég kvittaði upp á að hafa innbyrt þegar ég: A) hljóp á Austurvöll full eftirvæntingar þegar ég frétti að hótað hefði verið að beita þar táragasi og var rauðeygð og með sáran háls lengi eftir, alveg steinhissa og
B) þegar ég stillti mér upp fyrir framan hurðina á stjórnarráðinu og bað blóðþyrst ölvað fólk í haturstrippi og hefndarhug sem var að grýta glerflöskum og málningu og öðru smálegu í átt að húsinu, að "vinsamlega hætta að skemma húsið" og uppskar mikla hneykslan/hræðslu frá vinum og nokkrar glerflöskur í átt að hausnum á mér...
...þá hafði gugga rétt fyrir sér. Þeir voru sex.

P.P.S. þá veit maður hvar maður á að vera næstu helgi....

Jólaþrif!

Mamma segir að við í fjölskyldunni séum morgunfúlasta fólk í heimi.
Hún þar með undanskilin. Ennfremur segir hún að ég sé þó allavega skást af okkur hinum, með yfirburðum jafnvel.
"Er hún Júlía nokkuð geðvond á morgnanna?" spurði hún Bergþór einhverntíma þegar hann kom til þeirra í kvöldmat. Án þess að vilja hallmæla dóttur mömmu svona við fyrstu kynni svaraði Bergþór bara: "Jaa... hún er nú ekki beint sátt við að vakna en hún hvæsir ekki beint." og bætti svo við "eða ekkert mikið."
Í morgunn var svona morgunn. Ég var ekkert sátt við að vakna, en ég þurfti að drífa mig á fætur og koma mér heim til mömmu og pabba því að pabbi hafði gert díl við mig um að taka hans skerf í jólaþrifunum því hann hefur engann tíma til að þrífa íbúðina þessa dagana, það er svo mikið að gera. Mamma skyldi vera verkstjórinn og eins gott að vera ekkert seinn.
Mér leið eins og ég hefði orðið fyrir valtara þegar vekjaraklukkan hringdi en reif mig samt á fætur. Sagði Bergþóri að ég þyrfti að fá far með honum og vinnufélaga hans til Reykjavíkur og klæddi mig svo í útifötin yfir náttfötin án þess að svo mikið sem líta í spegil.
"Viltu ekkert klæða þig í föt?" spurði hann.
"Nei."
"En við ætlum að kíkja á súfistann og svona fyrst og fá okkur kaffi" (og þar er fólk....)
"Ég bíð bara útí bíl á meðan."
Það þýddi ekkert að þræta um þetta neitt frekar svo ég fékk að bíða útí bíl. Beggi lagði samt ekki í sama stæði og venjulega heldur lagði hann passlega langt í burtu frá staðnum. Ég held hann hafi ekki viljað að fólk héldi að einhver róni hefði bara lagt sig í bílnum hans og færi að hafa áhyggjur.
Ég lagði mig bara í farþegasætinu.
Þegar ég kom loksins heim fór ég að kvíða því sem koma skyldi. Ég verð að vanda mig og reyna að gera þetta vel. Skyldi hún senda mig niðrí geymslu? Eða á ég að taka eldhúsið, það er ekkert byrjað að taka til þar...

Ég spurði mömmu hvort hún væri með einhvern lista yfir það sem þyrfti að gera, og hún svaraði bara: Júlía mín, ég ætla að láta þig byrja á því að pússa hurðirnar hátt og lágt. Hurðirnar í húsinu.
Þetta hljómaði ekkert erfitt verk en ég ákvað að leggja metnað í það, þetta var nú einu sinni verk sem mér var falið og pabbi ætlaði meira að segja að borga mér fyrir að þrífa fyrir sig.
Þegar ég var búin að vera að þrífa hurðir í dágóða stund spurði hún mig hvort ég væri til í að skreppa út í búð og kaupa fyrir okkur hádegismat, húsgagnabón og tuskur.
Ég spurði hvort ég ætti ekki bara að hoppa í hverfisbúðina en henni fannst mun sniðugara að ég labbaði yfir í suðuver, sem þýddi það að þessi ferð yrði sirka hálftími í staðinn fyrir sjö mínútur.
Hún vildi semsagt bara losna við mig aðeins lengur....
Ég ákvað samt að skila verkefninu vel, ég skyldi sko koma heim með allt sem hún bað um.
Í Suðurveri fann ég ekkert Húsgagnabón, og þar sem það er kreppa og allt miklu ódýrara í Bónus, og mamma hafði ábyggilega ekkert á móti því að geta skúrað gólfið heima án þess að ég væri bograndi í öllum dyragættum og pússa þröskulda skellti ég mér bara í Kringluna.
Í Bónus fann ég heldur ekkert húsgagnabón en ég fann það svo loksins í Hagkaup og kom heim með góssið stuttu síðar. Ég útskýrði fyrir mömmu að ég hefði þurft að fara í þrjár búðir til að finna allt sem hún bað um en í staðin fyrir að hrósa mér fyrir að vera hagsýn og að hafa skilað verkinu vel þyrmdi bara yfir henni. "Í Kringluna?" Sjitt, henni finnst glatað að ég hafi verið að fara alla leið í Kringluna í staðin fyrir að drífa mig bara heim og halda áfram að hjálpa.
Hún horfði lengi á mig, fyrst á röndóttu stígvélin, svo á bleiku loðkápuna, ógreidda hárið og henni var svo starsýnt á náttbuxurnar mínar.
"Jæja.." 
Eftir hádegismatinn okkar sneri ég mér bara aftur að hurðapússun og klæddi mig að tiltektum loknum í föt.
Þetta var bara ágætis fjör.

Jólatréð

Ég er búin að skreyta jólatréð með marglitri jólaseríu, ég gerði það að næturlagi og serían er illa fest á og greinarnar skakkar. Eftir bjórana fyrr um kvöldið gat ég ekki annað séð að verkinu loknu en að þetta væri stórkostlegt hjá mér. Það virkaði hinsvegar mikið sjúskað þegar ég kveikti á því aftur í morgunn. En það er bara heimilislegri, pönkið og diskóið mætast í þessari skreytingu.
Annars er ég búin að ljósrita glósur úr Fornaldartímanum og vel sett fyrir prófið á fimmtudaginn.
Mikið er ljúft að eiga vini sem mæta í tíma sem ég nenni ekki að mæta í.
Svo er ég að vinna í kvöld frá 7 - 10. Ég hvet alla til að mæta á Hljómalind, sýna mér móralskan stuðning, fá sér kakó og fara með gamanmál í skammdeginu.
Hverjum þeim sem verður að þeirri ósk minni verður launað.

Ef ég nenneh...

Ástkær eiginmaður minn, Oddný Þórhallsdóttir, er komin til Íslands eftir allt of langa dvöl fjarri góðu gamni. (í osló ss.)
Það er búið að vera ótrúlega erfitt að vera án hennar og ég get ekki beðið eftir að eiga með henni náðugar stundir á Barónstígnum yfir hátíðirnar.
Heimilið hennar á Barónstígnum er nefnilega jólelegast heimilið í bænum og það er nákvæmlega ekkert huggulegra og jólalegra en að koma þangað í desember þegar það er búið að skreyta allt og amma hennar er búin að baka eitthvað gómsætt fyrir okkur. Pabbi hennar Oddnýjar á líka alltaf malt og við megum blasta jóladiskinn 100 íslensk (hallærisleg) Jólalög eins hátt og við viljum hvenær sem er, og enginn verður pirraður þó við setjum sama leiðinlega jólalagið með Helga Björns á repeat eftir langa jólaprófatörn og gaulum með. Ef það er einhver í fjölskyldunni heima á annað borð þá tekur viðkomandi bara undir.
Það sem það er búið að vera erfitt að hemja sig að labba framhjá Barónsstígnum eftir að hún fór í ágúst, og sérstaklega alveg frá því í október því að alveg síðan þá hafa jólaljósin verið að koma eitt af öðru upp í gluggum og garðinum hjá þeim, og það sem mig langar stundum hreinlega til að banka uppá þó að eiginmaðurinn sé erlendis, bara til að fá að hlusta á jólalög og fá að smakka smákökurnar.
Núna í desember er húsið þeirra svo loksins í allri sinni jóladýrð og ég get ekki beðið eftir að fá að njóta þess, og fá loksins að njóta samverustunda með eiginmanninum.

Annars er dagurinn búinn að vera alveg laus við leiðindi þrátt fyrir ógeðisveður og prófastress. Ég fór í Rúmfatalagerinn með mömmu í dag og keypti mér hvítt jólatré. Eini ágreiningurinn sem ég er búin að eiga við nokkra manneskju það sem af er degi er við mömmu, við getum ekki verið sammála um hvort viðbrögðin hennar þegar ég sýndi henni sigrihrósandi hvíta glimmerjóltréð sem mig langaði að kaupa gæfu það til kynna að henni fyndist jólatréð mitt vera
a) Svolítið ósmekklegt
b)Mjög ósmekklegt.

Mér finnst það allavega stórkostlegt.

Seðlabankastjóri, mótmæli, kreppa kreppa kreppa!

Djók.

Ég er byrjuð í prófum, búin í þremur og á eitt eftir.
Fyrsta prófið var í heimspekilegum forspjallsvísindum. Það rifjuðust upp fyrir mér reiðar bloggfærslur af einu uppáhaldsblogginu mínu hjá honum Magga Má, sem hann skrifaði þegar hann var að læra fyrir sama fag hérna um árið og svalaði þörf sinni til að gera lítið úr heimspeki og þeim sem hafa lagt stund á fræðin í gegnum tíðina. Þá birti hann til dæmis eina gallsúra tilvitnun eftir Aristóteles og kallaði fagið heimsk-speki í bræði. Maggi er svo sætur þegar hann er reiður að ég gat ekki annað en glaðst þegar ég rakst á tilvitnanirnar sem áður höfðu birst á blogginu hans í glósunum mínum þar sem ég var að læra fyrir prófið.
Ég er líka búin að vera dugleg að koma mér í jólagírinn í prófunum. Prófin koma mér eiginlega strax í gírinn, það er svo gaman að læra þegar maður hámar í sig big giant favorite quality street karmellu og að drekka malt. Svo gerir áheyrn skemmtilegra jólalaga lesturinn líka bærilegan.

Af góðum jólalögum sem ég mæli með í próflestrinum má nefna
Last Christmas með Wham, sem reyndar er svo gott lag og óþreytandi að það var spilað nánast daglega í vinnunni í sumar,

"Föndur" með Baggalút, en lagið er lagið "Thunderstruck" með ACDC en í þýðingu Baggalúts er verið að syngja um "Föndurstund". Eina lagið með Baggalút nokkurntíma sem hefur einhvern snefil af fyndni og þetta lag er í rauninni alveg fáránlega fyndið.

Svo erum við Hildur Edda búnar að vera að hlusta fullt á lagið
"Ég sá pabba krassa á jólatréð" með Megasi og Senuþjófunum en það er líka alveg óborganleg snilld, og verður betra og betra því með hverri hlustun skilur maður textann í laginu betur. Ennþá finnst okkur Hildi Eddu búturinn í laginu um "þingeysku júðana" vera sniðugastur.

Annars hafa prófin gengið ágætlega só far, og ég var svo ánægð með ritgerðina mína eftir heimspekileg forspjallsvísindi prófið að þegar ég labbaði út úr því hélt ég svo intensívar lofræður um sjálfa mig í huganum að ég gleymdi að hugsa um það hvert ég væri að fara. Prófið var haldið í Eirbergi sem er í svona 8 mínútna fjarlægð frá heimilinu mínu, en ég var búin að labba í sirka tuttugu mínútur, þegar ég fattaði að ég var að labba í vitlausa átt. Sama kvöld ætlaði ég að taka strætó í Hafnarfjörðinn, sem er eitthvað sem ég geri allt að því tvisvar á dag, en það rann ekki upp fyrir mér fyrr en ég var komin upp í Spöng í Grafarvogi að ég hefði tekið vitlausan strætó.
Allt mitt líf á ég eftir að þurfa að standa í baráttu við þá sem halda því fram að ef maður er sauðnaut þá þurfi maður að sama skapi að vera vitlaus.
Ég ítreka maður þarf ekkert að vera vitlaus þó maður sé stundum soldið utanvið sig.

Vá þetta var svakalegt kombakk á blogginu mínu, ég fann mig skyndilega knúna til að vekja það upp af löngum dvala til að segja nákvæmlega ekki neitt.
En það er nú bara afsökun fyrir því að vera ekki að læra.

Hljómalindarhamingja

Ég elska vinnustaðinn minn.
Ég verð ekki einusinni pirruð eða þreytt þó ég sé að vinna hérna föstudag laugardag og sunnudag heila helgi, sex tíma í senn, því það er svo gott að vera hérna, borða eitthvað geðveikt lífrænt, blasta skemmtilega tónlist og hitta skemmtilegt fólk.
Það kom maður á sunnudaginn, frekar sjúskaður um eitt leitið og spurði mig á úthverfa-bresku frekar þvolgumæltur: "do you 'ave any fruit-juices?"
Ég þurfti að biðja hann um að endurtaka spurninguna í þrígang og að lokum hrópaði ég á íslenskri ensku: "Jú mín Frútdjúses, jess!" og hann hló og afsakaði sig og bætti við: "I'm a bit 'ungover"
ég gaf honum engiferöl á afslætti því mér fannst hann líta út alveg eins og jarvis Cocker.

Kamilla vann "Gumma Tool veðmálið" og búið að bóka Höben á gigg

Þið haldið sjálfsagt mörg ykkar að ég hafi ekkert getað bloggað út af áfallinu sem ég varð fyrir þegar Kamilla systir mætti í sunnudagskvöldverð hjá mömmu og pabba í Tool-stuttermabol.  En ég hef fyrirgefið henni allt saman. Við ræddum um þetta. Ég hefði aldrei átt að samþykkja að við værum í keppni um hver okkar fengi að klæðast bolnum fyrst. Hún hefur svo rosalegt keppnisskap. Á meðan ég var alveg búin að gleyma öllu um þessa keppni var hún að plotta á milljón. Hef ekkert rætt þetta við Tool-aðdáandann sjálfan, ég hef bara lært það núna af biturri reynslu að gefast ekki upp þegar á annað borð ég veðja við hana um svona hluti. Ég var bara svo viss um að ég yrði á undan.

En af öðrum fréttum af okkur systrunum er það helst að núna er búið að bóka Höben á fyrsta giggið. Núna eru samt ekki bara við Hildu Redda, Kamilla og Hildur fr. í hljómsveitinni. Núna er Inga Mæja fóstursystir okkar líka með og Lóma frænka okkar hún Krístín Svava. Myspace síðan verður sett upp á allra næstu dögum/vikum. Erum svona aðeins að hinkra eftir að Hildur fr. flytji alveg heim. Hún ætlar reyndar að skjótast hérna heim eftir viku, við þurfum að hitta lögfræðingana aðeins útaf samningnum og svona.
Reyndar er Hildu Redda alveg á því að það væri major sell-out ef við skrifum undir hjá svona rosalega stórum útgefanda þannig að kannski verður ekkert af þessu, þeir virðast samt ekkert vera á því að gefa þennan samning upp á bátinn.
Er ekki annars bara bögg ef okkur verður skipað að fara að túra út um allan heim og svona.?
Gongið mitt er allavega viðkvæmt fyrir hnjaski og alveg óþolandi að þurfa alltaf að vera með það í handfarangri.

Anall. Ég er búin að læra of mikið.

ég er að lesa rökfræðina hans Aristótelesar, vinar míns fyrir prófið í nútímaheimspeki sem er á föstudaginn og ég er farin að kvíða alveg hræðilega fyrir.
Mér finnst stundum strembið að lesa greinar á ensku, sérstaklega þegar ég er þreytt, svo það er mikil mildi að vera með aðgang að orðabók.is.
Ég ætlaði áðan að fletta upp orðinu: analytical, en ég skrifaði óvart "analitical" svo að niðurstaðan varð þessi:

	anal
		LÝSINGARORÐ endaþarms-; bakraufar-

Og það varð allt einhvernveginn bjartara og ég varð mun glaðari í bragði og svona jákvæðari fyrir vikið.
Þetta verður ekkert mál.

olveis on ðe sönní sæd.

Mig dreymdi ógeðslega á sunnudagsnóttina og ákvað því að ég ætti það best skilið að sofa vel út þann daginn, og ég sleppti því að fara í skólann.
Ég var búin að taka eitthvað til heima og var heima að dunda mér við að lita þegar Bergþór hringdi um fimmleitið. Aðspurð hvað ég væri að gera svaraði ég hreinskilnislega að ég væri að lita. Svarið uppskar svo mikinn hlátur að ég vissi ekki hvert hann ætlaði. Ég heyrði hann svo tjá vinnufélaga sínum svarið mitt og hann fór líka að skellihlæja. Mér var fyrirmunað að skilja hvað væri svona skoplegt við að lita. Eftir að hann jafnaði sig spurði hann hvað ég hafði hugsað mér að aðhafast um kvöldið. Ég sagðist ekki hafa nein sérstök plön önnur en þau að ég yrði að kaupa mér yddara.
Önnur hlátursroka.

Ég skildi það ekki fyrr en ég kom heim til mömmu í mat um hálfsjö leitið hvað það var spaugilegt að á meðan öll þjóðin stóð á öndinni eftir óhugnarlega ræðu taugaveiklaðs forsætisráðherra um gífurlegan skort á fjármagni og mögulegu þjóðargjaldþroti á fjárhagslega svartast degi Íslandssögunnar, þá sat ég alveg grunlaus heima hjá mér, litaði satanískar kanínur einsog ég geri stundum, og hafði ekki áhyggjur af neinu öðru en því að yddarinn minn væri horfinn.

Við mamma fylgdumst hinsvegar með fréttum í allt gærkvöld og ræddum málin.
Mamma var jákvæð einsog venjulega, ég skil í rauninni ekkert hvaðan ég fæ þessa fýlu og bölsýni sem virðast lita mínar skoðanir á lífinu og tilverunni. Eftir að hafa skeggrætt málin ákváðum við að fara í Pollýönnuleik.
Pollýanna var ánægð með að fá hækjur í jólagjöf þó hún hafi óskað sér að eignast dúkku, því hún gat glaðst yfir að þurfa ekki að nota þær. Við ákváðum að þennan dag gæti ég að minnsta kosti prísað mig sæla á að vera einstæð, barnlaus og bláfátæk því ég hef þannig eiginlega engu að tapa.
Svo tókum við upp léttara hjal og hlustuðum á "Keep on the sunny side" með June Carter.

Ég viðhélt jákvæðninni í dag og prísaði mig sæla yfir því að ég væri ekki gjaldkeri í Landsbankanum í Austurstræti.
"úbs, sorrý engir peningar handa þér í dag..."

Reiðir viðskiptavinir Landsbankans

Kojak

Það er langt síðan ég keypti mér fyrst kort í baðhúsinu. Þegar ég var yngri fórum við Gugga og Klara alltaf þangað á mánudagskvöldum því það var stöð tvö í baðhúsinu og við gátum hjólað og horft á dawsons creek. Núna fer ég þangað við og við, ég er misdugleg eftir vikum, en reyni að fara eins mikið og ég kemst.
Í Baðhúsinu eru bara konur, bæði konur sem æfa þarna og konur sem kenna. En einn daginn fyrir einhverju ári síðan dúkkaði þarna upp karlmaður. Hann heitir Kojak og er einkaþjálfari. Helmassaður og sólbekkjabrúnn með sítt dökkt og krullað hár.
Hann er þarna öllum stundum, stundum stendur hann yfir stelpuhóp og hvetur þær hástöfum til að gera "one more pushup" og ávarpar þær venjulega sem "beib" í kjölfarið. Stundum trítlar hann bara um, tekur nokkrar stelpur tali um lífið og tilveruna eða gerir athugasemdir við aðrar.
Fyrstu afskipti hans af mér var þegar ég mætti einhverntíma á sokkunum í ræktina og hann benti mér vinalega á að ég ætti að vera í skóm því annars gæti ég slasað mig.
Ég gleymi oft að taka með mér skónna en eftir þetta forðaði ég mér alltaf þegar ég var skólaus og sá hann nálgast. Síðan við ræddum þetta skóvandamál heilsar hann okkur Guggu samt alltaf kumpánlega "hello girls" þegar hann mætir okkur og við möldum venjulega eitthvað í móinn.
Það var svo í lok ágúst sem við Kojak urðum félagar. Gugga var nefnilega í útlöndum svo ég fór ein míns liðs í Baðhúsið og var gripin glóðvolg af kappanum, skólaus á þrekhjólinu.
"Where are your shoes?" þrumar Kojak allt í einu yfir hálftóman og hljóðlátan tækjasal á heitu sumarseftirmiðdegi. Ég og hinar fimm hræðurnar sem vorum að æfa litum skelkaðar upp.
"I forgot them..." tókst mér loks að stynja upp þegar ég áttaði mig á því mér til mikillar skelfingar að hann var að tala við mig.
Næsta dag kom hann til mín þar sem ég sat rauð í framan sveitt og másandi á sama þrekhjóli, kom sér fyrir hjá hjólinu og sagði við mig: "You brought your shoes today, good girl"
Vei, ég var góð stelpa. Og eftir þetta hefur hann alltaf heilsað mér kumpánlega og jafnvel kampað hjá tækinu sem ég er í þá stundina, aldrei velkominn þar sem ég vil helst ekki verða fyrir neinum afskiptum rennisveitt andstutt gefandi frá mér furðuleg hljóð að hlusta á Beyonce, en hann stoppar stundum og spjallar við mig. Alltaf vinalega einsog hann er.

 Mamma dró mig í tíma í gær sem ég hafði aldrei prufað áður. Ég samþykkti að fara í tímann með miklum seming. Tíminn er tvískiptur, fyrst er hjólað í hálftíma og svo eru lyftingar í hálftíma.
Kojak kennir tímann.
Ég ákvað að mæta eftir að mamma samþykkti að við myndum setjast á öftustu hjólin og láta lítið fyrir okkur fara.
En í tímanum vorum bara við mamma, og þrjár ljóshærðar sólbrúnar fitnessgellur sem allar settust á fremstu hjólin. Við mamma urðum líka að setjast fremst því það var bannað að setjast aftast.
Það voru varla liðnar fimm mínútur af tímanum þegar ég fann að ég gæti ekki meir. Við áttum að standa og setjast á víxl, þyngja og létta svo og hjóla hratt "faster faster come on faster".
Fitness píurnar blésu ekki úr nös og Kojak þyngdi ítrekað og óumbeðinn á hjólunum þeirra þeim til skemmtunar. Mamma virtist fara létt með þetta en ég bara gat þetta ekki.
Kojak þyngdi ekkert hjá mér, en þegar hann sá að ég stóð aldrei upp þegar allar hinar gerðu það, og ég þyngdi aldrei þegar allar hinar gerðu það, heldur sat ég bara náföl og sveitt og barðist við að hjóla þá kom hann til mín og spurði hvort það væri í lagi með mig. Ég svaraði honum einsog var, að ég ætlaði mér hvorki að standa upp né þyngja á hjólinu og bætti því við: "my lungs are about to explode". Hann spurði ekkert frekar.
Ég hélt í alvörunni að ég væri að deyja og mamma leit stundum áhyggjufull á mig því ég var augljóslega að farast úr vanlíðan og sjálfsvorkunn og ég var orðin náföl í framan. Mér var svo illt í lungunum að ég gat ekki lengur andað djúpt og mér fannst þau vera að springa þar sem ég fann sterkt blóðbragð í kokinu og ég neitaði að drekka vatnið mitt þrátt fyrir að mamma segði mér að ég þyrfti að gera það því mér var svo óglatt og ég var hrædd um að skila vatninu mínu jafnóðum aftur á gólfið í salnum. 

Við hættum loksins allar að hjóla þegar það var kominn tími til að lyfta og allir önduðu léttar af feginleika nema ég sem hlunkaðist bara af hjólinu og labbaði út án þess að kveðja þegar ég sá að salurinn hringsnerist. Ég fór beint inn á salerni og byrjaði að hósta. Ég sat og hóstaði og hóstaði þangað til ég fór að kúgast. Svo sat ég eftir að hafa kúgast hressilega lengi á klósettinu og velti því fyir mér hversu langt væri síðan gólfið á salerninu hefði verið skúrað og hvort það væri mjög ógeðslegt ef ég legðist aðeins á gólfið.
Ég gerði það ekki, heldur fór og sótti úlpuna í skápinn minn og skrifaði miða til mömmu sem ennþá var inni í tímanum "Mamma ég gubbaði og fór heim. Sjáumst á eftir"
Á ég að nýta mér kortið í Baðhúsinu áfram en taka alltaf strætó í þrekhúsið til að komast hjá skammarlegum endurfundum okkar Kojaks, á ég að fara bara alltaf út að skokka eða á ég að bjóða heilsusamlegu líferni í byrginn og hætta bara að hreyfa mig.
Ég eyddi því sem eftir var af kvöldi heima hjá Kamillu systur að úða í mig mat og nammi og liggja útaf yfir sjónvarpsdagskránni á skjá einum á milli þess sem ég tók hóstaköst.

ég hitti mömmu í gærkvöldi sem spurði brosandi hvernig ég hefði það. Ég hnussaði bara svo mamma mín sem er þrjátíu árum eldri en ég sagði bara roggin: "Já, þetta tók nú alveg pínulítið á."